การใช้หมัดในกีฬามวยไทย

การใช้หมัดในกีฬามวยถือว่าเป็นสิ่งสำคัญกว่าอวัยวะส่วนอื่นไม่ว่าจะเป็นในกีฬามวยไทยหรือมวยสากล แต่สำหรับในกีฬามวยไทยจะมีลักษณะการใช้หมัดอยู่ทั้งหมดประมาณ 4 แบบ ซึ่งจะได้แก่ การปล่อยหมัดตรง, หมัดตัด, หมัดตวัด และหมัดเสย ซึ่งการปล่อยหมัดแต่ละแบบจะมีความแตกต่างกันดังนี้

การปล่อยหมัดแบบตรง
หมายถึงการที่นักมวยใช้หมัดข้างใดข้างหนึ่งมุ่งตรงไปยังเป้าหมายด้านหน้า สำหรับหมัดในลักษณะนี้จะอาศัยแรงจากหัวไหล่ และลำตัว ส่วนเท้าจะยันพื้นโดยการทิ้งน้ำหนักตัวไว้ที่เท้าหน้า แล้วใช้แรงส่งตัวจากเท้าหลัง สะโพกและหัวไหล่

การปล่อยหมัดแบบตัด
หมายถึงการที่นักมวยใช้หมัดข้างใดข้างหนึ่งเหวี่ยงเป็นแนวโค้งในลักษณะครึ่งวงกลมไปยังบริเวณศีรษะ ใบหน้า หรือลำตัวของคู่ต่อสู้ ซึ่งบางท่านอาจจะเรียกหมัดในลักษณะนี้ว่า หมัดเหวี่ยง และยังแยกย่อยออกเป็น 2 ลักษณะ คือ หมัดเหวี่ยงสั้น และหมัดเหวี่ยงยาว ทั้ง 2 ลักษณะนี้ยังมีความหมายแตกต่างกันดังนี้

  • การปล่อยหมัดเหวี่ยงสั้น คือการเหวี่ยงหมัดข้างใดข้างหนึ่งเป็นวงแคบในระยะสั้นๆ จากตัวนักมวยถึงคู่ต่อสู้
  • การปล่อยหมัดเหวี่ยงยาว คือการเหวี่ยงหมัดข้างใดข้างหนึ่งเป็นวงกว้างจากตัวนักมวยถึงคู่ต่อสู้

การปล่อยหมัดแบบตวัด
หมายถึงการที่นักมวยใช้แขนข้างใดข้างหนึ่งเหยียดตรงออกไปแล้วใช้สันหมัดกดลงที่อวัยวะสำคัญของคู่ต่อสู้พร้อมกับชกตวัดเป็นวงแคบ

การปล่อยหมัดแบบเสย
หมายถึงการที่นักมวยใช้หมัดข้างใดข้างหนึ่งชกคู่ต่อสู้ในลักษณะงอข้อศอกแล้วเกร็งพร้อมทั้งหงายหมัดพุ่งขึ้นสู่เป้าหมาย บริเวณใบหน้าคู่ต่อสู้ เช่น เสยปลายคาง เสยดั้งจมูก เป็นต้น